Afgedankt

Twee felblauwe oogjes in een volmaakt babygezichtje kijken de moeder opmerkzaam aan, als wil het vragen wat de bedoeling is. De vuistjes maaien daarbij wild door de lucht.
‘Sorry, kleintje. Maar zonder mij heb je een beter leven,’ mompelt de moeder, zodra ze het slordig ingepakte bundeltje op de stoep van het herenhuis neerlegt. De goedbedoelde kus komt half op het wangetje terecht. Terwijl ze nog een keer achteromkijkt steekt ze de volgende joint op.
Met trillende vingers haalt ze de heroïnespuit uit haar jaszak en zwalkt ze steeds verder weg van haar slechts negen weken oude baby.