Het ultieme geluksmoment

Mijn man draagt de Maxi-Cosi met daarin onze zevenenhalf maand oude dochtertje. Zelf kan ik dat niet, want ik ben op. Alle chemo’s hebben roofbouw op mijn lichaam gepleegd.
Ik ben niet meer wie ik ben. Toch ben ik er nog! En dat koester ik. Net zoals dit moment. Ik ben namelijk voor het eerst samen met mijn man en dochtertje uit eten.
Terwijl ik van haar kleine warme lijfje op mijn schoot geniet, maakt hij van dit ultieme geluksmoment geëmotioneerd een foto. Een foto waarop mijn dochtertje en ik elkaars spiegelbeeld zijn. Inclusief onze kale koppies.