Stille getuigen

Het dikke touw met aan het uiteinde een lus en voorzien van een dikke, stevige knoop ligt al klaar. Het gammele barkrukje staat ernaast. Nog even en dan zijn het stille getuigen van wat zich op zolder heeft afgespeeld.
Twan is net de deur uit. Die verwacht ze voorlopig niet terug. En de kleine Denise ligt vredig te slapen, ziet ze terwijl ze nog één keer over het ledikantje buigt.
Behoedzaam sluit ze de zolderdeur.
Het krukje kraakt onder haar gewicht.
Zodra ze de strop om haar keel legt en het krukje weg wil trappen, begint Denise te huilen.